انتقام فیثاغورث

با توجه به اسم کتاب و نام حسین شهرابی انتظار داستانی با پی‌رنگ کارهای دن براون را داشتم. پس بی‌درنگ کتاب را گرفتم و مشغول خواندن شدم. در کل خیلی خوب بود. طرح و نوشتار مناسب و آراسته‌ای دارد. روایت و قاب زمانی کمی سرگردان پرداخته می‌شود ولی در طول کل داستان کاملا سرراست تعریف می‌شود (البته خودم در تغییرات زمانی گم نشدم). نویسنده خیلی جالب طرح داستان را ریخته، نتیجه‌گیری‌های آشکاری ارائه نمی‌دهد و اجازه می‌دهد پلات در مقام خودش روایت کند. منی که عاشق محافل سری و تاریخی هستم نحوه درگیر کردن محفل نوفیثاغورثیان را در داستان خیلی دوست داشتم. به راحتی اجازه می‌دهد این زمینه رو پای خودش بایستد بدون اینکه تلاش نماید چیزی را تشریح و توجیه‌ کند یا اطلاعات غیر ضروری برای پیشینه آن ارائه دهد. توضیح بیش از حد مطالب زیبایی چیزی که کارشان را درخشان کرده است از بین می‌برد.انتقام فیثاغورث2

کتاب را یک استاد ریاضی دانشگاه (آرتورو سانگالی) نوشته است که برای ارائه اطلاعات تحقیقات میدانی زیادی هم انجام داده است (برای مثال در داستان صحبت از نوشته‌ای روی پاپیروس می‌شود که در طول سال‌ها از گزند عوامل محیطی در امان مانده است، اینکه در چه محفظه‌ای نگه داشته شده نیازمند بدست آوردن اطلاعات فنی دقیقی بوده است).آرتورو سانگالی

همانطور که با داستان پیش می‌روید با مخلوطی از واقعیت و خیال  و آمیزه‌ای از شگفتی‌های ریاضی، تاریخ و داستان روبرو می‌شوید که اغلب نمی‌توانید به راحتی بگویید کجا واقعیت تمام می‌شود و خیال جای آن را می‌گیرد. داستان فلسفه دارد، ریاضی دارد، تاریخ دارد … تصمیم با خواننده است که منبع لذت خواندن این کتاب را پیدا کند؛ روایت داستانی باشد، زوایای تاریخی باشد، چالش‌های معمایی باشد، ریاضیات باشد، یا ترکیبی از همه اینها. در حقیقت کتاب با داشتن مضمون داستانی اطلاعات زیادی در مورد دانش، فلسفه و تاریخ کلاسیک ارائه می‌دهد. برای کسانی که با فلسفه و سبک زندگی فیثاغورث آشنایی ندارند کتاب اطلاعات خوبی در اختیار می‌گذارد. کتاب، داستان‌های حاشیه‌ای جالبی نیز دارد که بسیار هم جذابند.

پی‌رنگ اصلی کتاب رازآلودگی و مه‌گرفتگی دانش است که تنه‌ای هم به تحریف تاریخ و ادیان از فرط بازنویسی و تفسیر می‌زند (شدیدا به این موضوع علاقه‌مندم).

مانند ترجمه کارهای دن براون، حسین شهرابی این کتاب را نیز ستایش‌آمیز ترجمه کرده و پانوشت‌های پژوهشی (که دیگر امضای کارهای اوست) هر جا که لازم بوده برای خواننده نوشته شده است.

برای این سبک کتاب به نظرم طول داستان بسیار کوتاه است در نتیجه شخصیت‌ها عمق کافی را ندارند. به علت تعدد شخصیت لازم است لا به لای مسیر داستان به کاراکتر هر شخص پرداخته شود. در حقیقت موضوع داستان پتانسیل خیلی زیادی داشته ولی طول کوتاه مانع شرح و بسط درست و حسابی شده است. شاید در 600 یا 700 صفحه و طرح خم و پیچ‌های بیشتر می‌توانست مانند راز داوینچی بدرخشد.

به نظرم با اینکه کتاب نسبت به نوشته‌های دن براون متوسط ارزیابی می شود ولی با این حال همچنان خوب است و کشش لازم برای به پایان بردن داستان را دارد. بدون شک منتظر کتاب‌های بعدی این مجموعه با ترجمه درخشان حسین شهرابی عزیز هستم.